7 ل - تعادل و توازن منطقهاي بر اساس موازين آمايش سرزمين
1- تمركززدايي در برنامهريزي، مديريت و هدايت فرايند توسعه استان، با رعايت اصل كوچكسازي دولت
2- هماهنگي بين استاني در زمينه تصميمگيري و استفاده از منابع و قابليتهاي مشترك در امور عمراني و توسعهاي، و با توجه به ديدگاههاي آمايشي
3- تمركززدايي امور مالي و برقراري كامل نظام درآمد - هزينه استان
4- نهادينهسازي نقش مشاركتي نهادهاي مدني و شوراهاي اسلامي شهر و روستا در فرايند تصميمگيري، نظارت و اجرا
5- هدايت توسعه اقتصادي، اجتماعي متعادل در استانهاي كشور، متناسب با قابليتها و مزيتهاي نسبي و رقابتي آنها
6- تعديل سطح توسعهيافتگي ميان مناطق كمتر توسعه يافته با مناطق توسعه يافته كشور
7- بهرهگيري از آثار انتشاري سرمايهگذاريهاي ملي و فرا ملي در توسعه منطقه
8- بهرهگيري مناسب از موقعيت و توانمنديهاي عرصههاي مختلف سرزمين، براي توسعه علم و فناوري و تعامل فعال با اقتصاد جهاني
9- استفاده مناسب از قابليتها و توان كلانشهرها در جهت تقويت نقش منطقهاي، و ارتقاي جايگاه بينالمللي كشور
10- تدوين پروگرامها، و تهيه طرحهاي عمراني كشور بر مبناي يك ديدگاه هماهنگ و با ملاحظات اثرات سرزميني
11- آمادهسازي عرصههاي مختلف سرزمين، براي پذيرش فعاليتهاي جديد، و ايجاد فرصتهاي شغلي متناسب با قابليت هر منطقه
12- تقويت همگراييهاي ملي و ارتقاي نقش منطقهاي كشور، پيوند مناطق مرزي با اقتصاد ملي و فرا ملي و بهرهگيري از قابليتهاي ترانزيتي كشور
13- بهرهگيري از قابليتهاي محيطي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي مناطق روستايي كشور با نگرش توسعه يكپارچه شهر و روستا